حالت داستان
واپسین روز پمپئی
در حالی که خانواده‌ها می‌کوشند بگریزند، خاکستر می‌بارد و مجسمه‌ها فرومی‌ریزند. بریولوف نابودی پمپئی را از خلال تصمیم‌های مردمی نشان می‌دهد که برای زنده ماندن تلاش می‌کنند.
- پمپئی به وحشت در زیر آسمان سرخ فوران می کند.
- یک خانواده در پایین سمت چپ به هم چسبیده اند.
- زنی افتاده کنار جواهرات پراکنده اش دراز کشیده است.
- برق آسمان، مجسمه‌های در حال سقوط از بام را روشن می‌کند.
- وزوو کل افق را قرمز می کند.
- مردی سفیدپوش ظروف مقدس را در میان جمعیت حمل می کند.
- خانواده ها هنوز در داخل فروپاشی به سراغ یکدیگر می روند.
«واپسین روز پمپئی» نقاشی‌ای از کارل بریولوف در سال ۱۸۳۳ است که مردم پمپئی را هنگام فوران وزوو در سال ۷۹ میلادی در حال گریز نشان می‌دهد، در حالی که ساختمان‌ها و مجسمه‌ها پیرامونشان فرو می‌ریزند؛ این اثر در موزهٔ دولتی روسیه در سن‌پترزبورگ به نمایش درآمده است.
بریولوف فوران کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی را به تصویر می‌کشد. این اثر که در سال ۱۸۳۳ نقاشی شده، بازآفرینی یک فاجعهٔ باستانی است، نه ثبت رویدادی که هنرمند شاهد آن بوده باشد.
شش‌ونیم متر بوم به یک فاجعه اختصاص داده شده است، و بریولوف آن را صرف چهره‌ها کرده نه آتشفشان.
آنچه نقاشی نشان می‌دهد
آسمان اولین چیزی است که مشاهده می‌کنید: وزوو افق را قرمز کرده و رعد و برق سقف‌ها را روشن کرده است. شهر از قبل از دست رفته است.
سپس تصویر به سمت مردم محدود می‌شود. بریولوف وحشت را به عنوان مجموعه‌ای از تصمیمات کوچک و مشخص نقاشی می‌کند — چه کسی حمل می‌شود، چه کسی کشیده می‌شود، چه کسی متوقف شده است.
مردم داخل فروپاشی
خانواده‌ای در پایین سمت چپ به یکدیگر چسبیده‌اند. نزدیک آن، زنی افتاده است و جواهراتش روی سنگ‌ها پراکنده‌اند، دیگر قابل نجات نیست.
مردی در لباس سفید ظروف مقدس را در میان ازدحام حمل می‌کند. دیگران صرفاً به یکدیگر دست دراز می‌کنند، که موضوع واقعی نقاشی است.
فاجعه در مقیاس اپرایی
مجسمه‌ها از سقف به سمت آسمان سوزان سقوط می‌کنند و معماری در همان قاب با بدن‌ها از هم می‌پاشد. بریولوف ویرانی را مانند تئاتر صحنه‌سازی می‌کند، سپس از فاصله دار کردن آن خودداری می‌کند.
این نقاشی در محل بررسی شد: او از حفاری‌های پمپئی بازدید کرد و از آنچه واقعاً از خاکستر بیرون آمده بود، کار کرد.
چرا هنوز تاثیرگذار است
نور قرمز همه را به یک وضعیت اضطراری یکسان مسطح می‌کند. رتبه، زیبایی و قدرت دیگر اهمیت ندارد و تصویر دربارهٔ این می‌شود که چه کسی به سوی چه کسی دست دراز می‌کند.
چرا آخرین روز پمپئی اهمیت دارد
بوم بریولوف او را در سراسر اروپا مشهور کرد و به یکی از نشانه‌های رمانتیسم روسی تبدیل شد و پلی میان ترکیب‌بندی نئوکلاسیک و درام کامل رمانتیک ایجاد کرد.
این اثر متعلق به موزه دولتی روسیه در سن‌پترزبورگ است.
شش متر از فاجعه، و همچنان به بازگشت به دستانی که به آن چسبیده‌اند ادامه می‌دهد.
جزئیات در یک نگاه
منابع و مطالعهٔ بیشتر
- واپسین روز پمپئی — State Russian Museum
- زندگی‌نامهٔ هنرمند: کارل بریولوف (ویکی‌پدیا، انگلیسی)
- واپسین روز پمپئی (ویکی‌پدیا، انگلیسی)