حالت داستان
واشینگتن از دلاور می‌گذرد
نیم‌رخ برجسته، قایق پُر و پرچم افراشته، عبوری زمستانی را به تصویری در حافظهٔ عمومی بدل می‌کنند.
- شب کریسمس، 1776. رودی یخ‌زده. قایقی پر از آدم.
- Washington ایستاده. در یک قایق پارویی. میان یخ‌ها.
- آن پرچم؟ هنوز وجود نداشت. کنگره آن را در 1777 تصویب کرد.
- پایین، کسی خودش را محکم به لبهٔ قایق تکیه داده.
- هر کلاهی فرق دارد. این فهرست واقعی سرنشینان قایق نیست.
- تکه‌های یخ همه جا. یک هل نابجا و توی آب‌اند.
- 75 سال بعد کشیده شد. نه یک سند. یک بنای یادبود.
«واشینگتن از دلاور می‌گذرد» نقاشی‌ای از امانوئل لویتسه در سال ۱۸۵۱ است که جورج واشینگتن را ایستاده در قایقی شلوغ نشان می‌دهد، در حالی که ارتشش در شب ۲۵ به ۲۶ دسامبر ۱۷۷۶ از رود یخ‌زده دلاور می‌گذرد؛ این اثر در موزهٔ هنر متروپولیتن در نیویورک آویخته است.
واشینگتن از دلاور می‌گذرد چه چیزی را نشان می‌دهد؟
لویتسه واشینگتن و سرنشینان فشرده را در قایقی میان یخ‌ها گرد می‌آورد. پاروها، پیکرها و پرچم افراشته ترکیب را رو به بالا می‌برند؛ نوری کم‌رنگ بر فراز رود گشوده می‌شود.
واشینگتن با پالتویی تیره و آستر قرمز بالاتر از دیگران ایستاده است. نیم‌رخش در برابر آسمان روشن برجسته می‌شود. این حالت او را در گروهی متمایز می‌کند که کارشان قایق را پیش می‌برد.
چه چیزی در این نقاشی از نظر تاریخی نادرست است؟
ستاره‌ها و نوارها پشت سر او موج می‌خورند. کنگره این پرچم ملی را در ۱۷۷۷، پس از عبور ۱۷۷۶، پذیرفت. حضور پرچم یادآور آن است که لویتسه تصویری متأخر از رویداد ساخته است.
شخصی با لباس آبی تیره پایین کنار لبهٔ چوبی قایق نشسته و دستی روی لبه، نزدیک دیگر بدن‌ها گذاشته است. پاروهای مورب و پیکرهای نزدیک، فشار و تقلا را القا می‌کنند.
سرنشینان کلاه‌ها و لباس‌های متفاوت دارند؛ پشت سرشان قایق‌های دیگری رود را پُر کرده‌اند. این تنوع به صحنهٔ جمعی شکل می‌دهد. گروهِ نقاشی، فهرست تأییدشدهٔ همراهان واشینگتن در قایق واقعی نیست.
چرا این نقاشی در آلمان کشیده شد؟
قطعات روشن یخ شکسته زیر قایق شناورند. سایه‌های سبزفام و لبه‌های سفید، سطح سختشان را از آب تیره جدا می‌کنند. سرما به مانعی دیدنی در مسیر عبور بدل می‌شود.
عبور در شب ۲۵ تا ۲۶ دسامبر ۱۷۷۶، پیش از حمله به ترنتون، رخ داد. لویتسه در ۱۸۵۱، چند دهه بعد، آن را کشید. آسمان روشن و حالت‌های نمایشی، برداشتی متأخر از آن شب یخ‌زده‌اند.
لویتسه که در آلمان به دنیا آمده بود، در آمریکا بزرگ شد، سپس به آلمان بازگشت و این تابلو را در دوسلدورف کشید. او آن را در جریان انقلاب‌های ۱۸۴۸ طرح‌ریزی کرد، به این امید که نمونهٔ انقلاب آمریکا اصلاح‌طلبان لیبرال اروپا را دلگرم کند، و از گردشگران آمریکایی و دانشجویان هنری که آنجا بودند به‌عنوان مدل و دستیار بهره گرفت. رودِ پشت قایق‌ها از روی رود راین کشیده شده است، نه دلاور. نسخهٔ نخست او کمی پس از اتمام در آتش‌سوزی کارگاهش آسیب دید؛ پس از مرمت به Kunsthalle Bremen رفت و در سال ۱۹۴۲ در بمباران هوایی بریتانیا از میان رفت. بوم نیویورک نسخهٔ دوم و تمام‌اندازهٔ اوست. (Wikipedia)
پس از ۱۸۵۱ چه بر سر این نقاشی آمد؟
نسخهٔ دوم در اکتبر ۱۸۵۱ در نیویورک به نمایش درآمد و بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر به دیدنش آمدند. مارشال او. رابرتس آن را به بهای ۱۰٬۰۰۰ دلار خرید که در آن زمان مبلغی هنگفت بود، و پس از چند بار دست‌به‌دست شدن، جان استوارت کندی در سال ۱۸۹۷ آن را به موزهٔ هنر متروپولیتن اهدا کرد. در سال ۲۰۰۷ عکسی از متیو برادی متعلق به سال ۱۸۶۴ پیدا شد که قاب عقاب‌نشانی را نشان می‌داد که لویتسه برای این تابلو طراحی کرده بود، و از روی همان عکس بدلی کنده‌کاری‌شده ساخته شد. گذری که این تابلو نشان می‌دهد در ۲۵–۲۶ دسامبر ۲۰۲۶ ۲۵۰ ساله می‌شود. (Wikipedia)
موزهٔ متروپولیتن واکنش‌هایی از میهن‌دوستی تا کشمکش و مبارزه را توصیف می‌کند. به کار مشترک زیر پرچم بازگردید: تصویر تلاش جمعی را می‌ستاید، اما معنای عمومی آن همچنان محل بحث است.
جزئیات در یک نگاه
تابلوی واشینگتن از دلاور می‌گذرد کجاست؟
موزهٔ هنر متروپولیتن · نیویورک
منابع و مطالعهٔ بیشتر
- واشینگتن از دلاور می‌گذرد — موزهٔ هنر متروپولیتن
- زندگی‌نامهٔ هنرمند: امانوئل لویتسه (ویکی‌پدیا، انگلیسی)
- واشینگتن از دلاور می‌گذرد (ویکی‌پدیا، انگلیسی)