โหมดเรื่องเล่า
ยูลิสซีสกับเหล่าไซเรน
ยูลิสซีสมัดตัวเองไว้กับเสากระโดงเพื่อฟังเสียงไซเรน วอเตอร์เฮาส์ให้กรงเล็บแก่พวกเธอ ส่วนโฮเมอร์ให้เพลงของพวกเธอมีคำสัญญาที่แปลกประหลาดกว่านั้นมาก
- ไซเรนน่าจะสวยสิ ดูอีกที กรงเล็บ
- ยูลิสซีสขอเอง ให้มัดไว้กับเสากระโดง เพื่อจะได้ฟังพวกเธอร้องเพลง
- ลูกเรือของเขาไม่ได้ยินอะไรเลย ขี้ผึ้งอุดหูทุกคน
- ตนหนึ่งลงมาบนดาดฟ้า ห่างฝีพายแค่คืบ เขาไม่ได้ยินเสียงเธอ
- โฮเมอร์มีไซเรนแค่สองตน วอเตอร์เฮาส์วาดถึงเจ็ด
- หญิงร่างนก จากแจกันกรีก นักวิจารณ์เกลียดกรงเล็บนั่น
- เสี่ยงทำไม? เพลงของพวกเธอสัญญาอนาคตทั้งหมดให้เขา
- เขาผ่านเพลงนั้นมาได้ แต่ฝีพายพวกนี้ ไม่มีใครได้กลับบ้านเลยสักคน
ยูลิสซีสกับเหล่าไซเรนเป็นภาพวาดปี 1891 ของจอห์น วิลเลียม วอเตอร์เฮาส์ ที่แสดงยูลิสซีสถูกมัดกับเสากระโดงเรือของตน ขณะที่เหล่าไซเรนซึ่งวาดเป็นนกหัวผู้หญิงโฉบวนรอบลูกเรือที่หูถูกอุดไว้ ปัจจุบันจัดแสดงที่หอศิลป์แห่งชาติวิกตอเรีย (เมลเบิร์น)
ภาพยูลิสซีสกับเหล่าไซเรนของวอเตอร์เฮาส์แสดงอะไร
วอเตอร์เฮาส์วาดช่วงเวลาในมหากาพย์โอดิสซีย์ของโฮเมอร์ เมื่อเรือของยูลิสซีสแล่นผ่านเหล่าไซเรน ผู้ใช้เสียงเพลงล่อกะลาสีให้ชนโขดหิน แทนที่จะเป็นหญิงงาม เขาวาดพวกเธอเป็นนกที่มีศีรษะเป็นผู้หญิง
เมื่อได้รับคำเตือนจากแม่มดเซอร์ซี ยูลิสซีสเลือกที่จะฟังเพลงและรอดชีวิต เขาสั่งลูกเรือให้มัดเขาไว้ตั้งตรงกับเสากระโดง และหากเขาอ้อนวอนให้ปล่อย ก็ให้มัดแน่นขึ้นอีก ในฉบับของโฮเมอร์ ลูกน้องสองคนทำเช่นนั้นจริงๆ
ทำไมลูกเรือจึงไม่ได้ยินเสียงไซเรน
ยูลิสซีสของโฮเมอร์นวดก้อนขี้ผึ้งกลมให้นิ่มใต้แสงแดด แล้วกดอุดหูฝีพายทุกคน เมื่อไม่ได้ยินเสียงดนตรี พวกเขาก้มตัวจ้ำพายและพาเรือฝ่าช่องแคบแคบๆ ไป
ไซเรนตนหนึ่งลงมาเกาะบนดาดฟ้าเรือ โน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าฝีพายคนหนึ่ง ตนอื่นๆ บินวนรอบเสากระโดงและท้ายเรือ วอเตอร์เฮาส์ทำให้ภัยคุกคามจับต้องได้ ปีก ขนนก เท้าที่จิกเกาะ ทั้งหมดอยู่ในระยะเอื้อมมือ
ทำไมวอเตอร์เฮาส์จึงวาดไซเรนเป็นนก
ไซเรนของโฮเมอร์มีเพียงคู่เดียว พวกเธอร้องถึง 'เสียงของเราทั้งสอง' เมื่อภาพนี้จัดแสดงที่รอยัลอะคาเดมีในปี 1891 นิตยสาร Saturday Review ตั้งข้อสังเกตว่าวอเตอร์เฮาส์วาดไว้ถึงเจ็ดตน ช่วงบนเป็นผู้หญิง ช่วงล่างเป็นนก
หญิงร่างนกเหล่านี้มาจากแจกันกรีกในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาลที่พิพิธภัณฑ์บริติช นักวิจารณ์บางคนชื่นชมความรอบรู้ บางคนเห็นว่า 'กรงเล็บแร้ง' ดูพิลึกน่าเกลียด และถามว่าสิ่งมีชีวิตแบบนี้จะร้องเพลงไพเราะได้อย่างไร
วอเตอร์เฮาส์ไม่ได้คิดหญิงร่างนกขึ้นเอง นักวิจารณ์ส่วนใหญ่ในนิทรรศการของรอยัลอะคาเดมีปี 1891 เชื่อว่าเขาได้แบบมาจากสแตมนอส (ไหเก็บของ) ของกรีกในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาลที่พิพิธภัณฑ์บริติช ซึ่งเป็นที่รู้จักกว้างขวางจากภาพประกอบตีพิมพ์ เอ็ม. เอช. สปีลมันน์ แห่ง Magazine of Art ยอมรับว่าการละทิ้งภาพไซเรนในร่างหญิงสาวเป็นเรื่องยาก แต่ก็เตือนผู้อ่านว่าสิ่งที่สะกดกะลาสีที่แล่นผ่านคือเสียงของพวกเธอ ไม่ใช่รูปโฉม ส่วน The Times ไม่ใจกว้างขนาดนั้น โดยเรียกพวกมันว่าฮาร์ปี นกล่าเหยื่อที่มีใบหน้าผู้หญิง และติว่าภาพนี้ไม่ได้สื่อถึงบทเพลงที่ตรึงยูลิสซีสไว้เลย (หอศิลป์แห่งชาติวิกตอเรีย (เมลเบิร์น))
ในฉบับของโฮเมอร์ ไซเรนเรียกชื่อยูลิสซีส และสัญญาว่าผู้ที่ได้ฟังจะจากไปอย่างฉลาดขึ้น เพราะพวกเธอรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่ทรอย และทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นในโลก เหยื่อล่อคือความรู้
เกิดอะไรขึ้นกับยูลิสซีสกับเหล่าไซเรนหลังปี 1891
เซอร์ฮูเบิร์ต แฮร์โคเมอร์ ที่ปรึกษาของหอศิลป์แห่งชาติวิกตอเรียในลอนดอน ซื้อภาพนี้ในราคา 1,200 ปอนด์เมื่อเดือนมิถุนายน 1891 และภาพมาถึงเมลเบิร์นในปลายปีนั้น ที่นั่นเสียงตอบรับรุนแรงกว่าในลอนดอน จดหมายถึงหนังสือพิมพ์ Argus เรียกการซื้อครั้งนี้ว่าเป็นการผลาญเงินสาธารณะและเป็นการเลือกศิลปะต่างชาติมากกว่าศิลปะท้องถิ่น และผู้เขียนสองคนเห็นว่ายูลิสซีสดูเหมือนอาชญากรที่ถูกมัดกับเสา แฮร์โคเมอร์ตีพิมพ์คำชี้แจงปกป้องการตัดสินใจของตนในปี 1892 ภาพนี้อยู่ที่เมลเบิร์นนับแต่นั้น เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2026 NGV ระบุว่าภาพจัดแสดงอยู่ในห้องจิตรกรรมยุโรปคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชั้น 2 อาคาร NGV International (หอศิลป์แห่งชาติวิกตอเรีย (เมลเบิร์น))
เรือพายผ่านพ้นไปได้ และลูกเรือก็แก้มัดให้เขา แต่ต่อมาในบรรพที่ 12 หลังจากพวกเขากินฝูงวัวของเทพสุริยะ ซูสก็ฟาดสายฟ้าใส่เรือ และพวกเขาทั้งหมดตกลงไปในทะเล ยูลิสซีสรอดชีวิตเพียงคนเดียว
รายละเอียดโดยสรุป
ยูลิสซีสกับเหล่าไซเรน อยู่ที่ไหน
หอศิลป์แห่งชาติวิกตอเรีย (เมลเบิร์น)
แหล่งข้อมูลและอ่านเพิ่มเติม
- ยูลิสซีสกับเหล่าไซเรน — หอศิลป์แห่งชาติวิกตอเรีย (เมลเบิร์น)
- คำอธิบายจากพิพิธภัณฑ์ — หอศิลป์แห่งชาติวิกตอเรีย (เมลเบิร์น)
- ชีวประวัติศิลปิน: จอห์น วิลเลียม วอเตอร์เฮาส์ (วิกิพีเดีย)
- ยูลิสซีสกับเหล่าไซเรน (วิกิพีเดีย ภาษาอังกฤษ)