Everyday A Painting

ਕਹਾਣੀ ਮੋਡ

ਸਾਈਕਲੋਪਸ

ਓਦਿਲੋਂ ਰੇਦੋਂ · ਲਗਭਗ 1914 · ਪੈਨਲ 'ਤੇ ਚਿਪਕਾਏ ਗੱਤੇ 'ਤੇ ਤੇਲ · 65.8 × 52.7 cm · ਕ੍ਰੋਲਰ-ਮਿਊਲਰ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ

ਇੱਕ ਦੈਂਤ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜੀ ਧਾਰ ਪਾਰ ਸੁੱਤੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਰੇਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਦ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਅਤੇ ਇਕਤਰਫ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਓਦਿਲੋਂ ਰੇਦੋਂ ਦੀ ‘ਸਾਈਕਲੋਪਸ’: ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੀ ਇੱਕ ਪਥਰੀਲੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਦੈਂਤ ਫਿੱਕੇ ਅਸਮਾਨ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਅਪਸਰਾ ਗਲਾਟੀਆ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕੀਲੇ, ਸੁਪਨਮਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਨਗਨ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਹੈ।
ਸਾਈਕਲੋਪਸ, ਓਦਿਲੋਂ ਰੇਦੋਂ, ਲਗਭਗ 1914. Wikimedia Commons · ਓਦਿਲੋਂ ਰੇਦੋਂ · ਸਾਈਕਲੋਪਸ · ਲਗਭਗ 1914 · Kröller-Müller Museum (KM 103.098) · ਜਨਤਕ ਡੋਮੇਨ
  1. ਇੱਕ ਦੈਂਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੋਂ ਝਾਤੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
  2. ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖ। ਰੇਦੋਂ ਲਈ ਅੱਖ ਅਕਸਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।
  3. ਇਹ ਗਲਾਟੀਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅਪਸਰਾ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
  4. ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੇ ਰੰਗ। ਅਜਾਇਬਘਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
  5. ਦੈਂਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ। ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਰਾ ਪਹਾੜ।
  6. ਓਵਿਡ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਲਾਟੀਆ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਚੱਟਾਨ ਹੇਠ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੇਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦਾ ਤੱਕਣਾ ਚਿਤਰਦਾ ਹੈ।

‘ਸਾਈਕਲੋਪਸ’ ਓਦਿਲੋਂ ਰੇਦੋਂ ਦੀ ਲਗਭਗ 1914 ਦੀ ਪੇਂਟਿੰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਦੈਂਤ ਪੌਲੀਫੀਮਸ ਪਹਾੜ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅਪਸਰਾ ਗਲਾਟੀਆ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਹ ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼ ਦੇ ਓਟਰਲੋ ਵਿਚਲੇ ਕ੍ਰੋਲਰ-ਮਿਊਲਰ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਹੈ।

ਰੇਦੋਂ ਦੀ ‘ਸਾਈਕਲੋਪਸ’ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ?

ਪਹਾੜੀ ਧਾਰ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੇਠਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਅਕ੍ਰਿਤੀ ਸੁੱਤੀ ਹੈ। ਰੇਦੋਂ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪੌਲੀਫੀਮਸ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਰੀ ਗਲਾਟੀਆ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੇ ਭੂਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰਾਂ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਤੁਰੰਤ ਬੇਚੈਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦੈਂਤ ਦੇ ਅੱਧੇ ਲੁਕੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਖ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕੇਂਦਰ ਨਿੱਘੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਫਿੱਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ। ਗੋਲ ਸਿਰ ਨਰਮ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਟਿਕੀ ਨਜ਼ਰ ਦਖ਼ਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚਿੱਤਰ ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।

ਸਾਈਕਲੋਪਸ ਦੀ ਅੱਖ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕਿਉਂ ਹੈ?

ਗਲਾਟੀਆ ਸੁੱਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ। ਉਸ ਦੇ ਫਿੱਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਘਣੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਧੱਬੇ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਦੈਂਤ ਦੀ ਚੌਕਸੀ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਿਸਦੇ ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹਿੱਸਾ ਰੰਗ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਹਰੇ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਧੁੰਦਲੇ ਆਕਾਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਲਪਿਤ ਜ਼ਮੀਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਪਛਾਣਯੋਗ ਥਾਂ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭੂਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੰਗ ਅਤੇ ਸਤਹੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਰੋਲਰ-ਮਿਊਲਰ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਇਸ ਗ਼ੈਰ-ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵੱਡੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਪੇਂਟਿੰਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੇਦੋਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਖ ਅਕਸਰ ਮਨੁੱਖੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਰਹੱਸਮਈ, ਅਣਜਾਣ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਇਹ ਅੱਖ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਦੋ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ: ਗਲਾਟੀਆ ਦੀ ਜਾਸੂਸੀ, ਅਤੇ ਦੈਂਤ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲ੍ਹਣਾ। ਅਜਾਇਬਘਰ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਾਧਾਰਨ ਚਮਕੀਲੇ ਰੰਗ ਦੈਂਤ ਦੇ, ਜਾਂ ਕਹੀਏ ਉਸ ਅੱਖ ਦੇ, ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। (ਕ੍ਰੋਲਰ-ਮਿਊਲਰ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ)

ਰੇਦੋਂ ਨੇ ‘ਸਾਈਕਲੋਪਸ’ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ?

ਪੈਮਾਨੇ ਦਾ ਫ਼ਰਕ ਦੋਹਾਂ ਅਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੌਲੀਫੀਮਸ ਪਹਾੜੀ ਧਾਰ ਪਿੱਛੇ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਲਾਟੀਆ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੇ ਸੁੱਤੀ ਅਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਮਿਥਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਗਲਾਟੀਆ ਲਈ ਪੌਲੀਫੀਮਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਕਤਰਫ਼ਾ ਹੈ: ਉਹ ਆਕਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰੇਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਚਿੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਖਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।

ਮਿੱਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦੀ ਵਜੋਂ ਰੇਦੋਂ ਨੇ ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵ ਖੋਜੇ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅੱਖ ਸਰੀਰਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਸੁਤੰਤਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਭੂਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਭਰਿਆ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ।

ਰੇਦੋਂ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਹਿੰਸਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਓਵਿਡ ਦੀ ‘ਮੈਟਾਮੌਰਫ਼ੋਸਿਸ’ ਵਿੱਚ ਗਲਾਟੀਆ ਖ਼ੁਦ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਟਿੱਲੇ ’ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਪੌਲੀਫੀਮਸ ਉਸ ਨੂੰ ਏਸਿਸ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਟੁਕੜਾ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੱਟਾਨ ਹੇਠੋਂ ਲਹੂ ਸਿੰਮਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਲਾਟੀਆ ਉਹੀ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਉਹ ਏਸਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਾਂਭੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਰੇਦੋਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਿਤਰਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਤੱਕਣਾ। ਲਗਭਗ 1914 ਵਿੱਚ, 1916 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੀ ਇਸ ਪੇਂਟਿੰਗ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਲਰ-ਮਿਊਲਰ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦੀ ਕਲਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। (Perseus Digital Library (Ovid, Metamorphoses 13))

ਪੌਲੀਫੀਮਸ ਪਹਾੜੀ ਧਾਰ ਪਿੱਛੇ ਅੱਧਾ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਗਲਾਟੀਆ ਹੇਠਾਂ ਸੌਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚੌਕਸੀ, ਗਲਾਟੀਆ ਦੇ ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਅਤੇ ਭੂਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਖੀਰਲਾ ਹਾਵਭਾਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਵੇਰਵੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ

  1. ਇੱਕ ਦੈਂਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੋਂ ਝਾਤੀ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
  2. ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖ। ਰੇਦੋਂ ਲਈ ਅੱਖ ਅਕਸਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।
  3. ਇਹ ਗਲਾਟੀਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅਪਸਰਾ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
  4. ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੇ ਰੰਗ। ਅਜਾਇਬਘਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
  5. ਦੈਂਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ। ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਰਾ ਪਹਾੜ।
  6. ਓਵਿਡ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਲਾਟੀਆ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਚੱਟਾਨ ਹੇਠ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰੇਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦਾ ਤੱਕਣਾ ਚਿਤਰਦਾ ਹੈ।

ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ

ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਿੱਤਰ ਖੋਜੋ

ਹਰੇਕ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਊਜ਼ ਕਰੋ · ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ