Everyday A Painting

Tryb opowieści

Judyta odcinająca głowę Holofernesowi

Artemisia Gentileschi · ok. 1620 · Olej na płótnie · 146.5 x 108 cm · Galeria Uffizi

Judyta i jej służąca przytrzymują Holofernesa, podczas gdy Judyta używa miecza. Gentileschi przedstawia biblijny czyn jako trudne fizyczne zmaganie.

Judyta odcinająca głowę Holofernesowi Artemisii Gentileschi: w ciemnym pokoju kobieta z podwiniętymi rękawami chwyta brodatego mężczyznę za włosy i wbija mu miecz w szyję, podczas gdy jej służąca przygważdża go do łóżka, a jego krew spływa po białej pościeli.
Judyta odcinająca głowę Holofernesowi, Artemisia Gentileschi, ok. 1620. Wikimedia Commons · Artemisia Gentileschi · Judyta odcinająca głowę Holofernesowi · ok. 1620 · Uffizi Galleries · Domena publiczna
  1. Dwie kobiety przygniatają wrogiego wodza. Miecz już wszedł.
  2. Podwinięte rękawy. Na jej bransolecie niektórzy widzą Artemidę, od której malarka ma imię.
  3. Jej służąca Abra go przytrzymuje. Nikt tu nie stoi z boku.
  4. Krew tryska tak daleko, że plami pierś samej Judyty.
  5. Ostre światło, czarny pokój. Nie ma gdzie patrzeć, tylko na nich.
  6. Florencja była w szoku. Wielki książę zmarł, nie płacąc; pieniądze załatwił jej Galileusz.

Judyta odcinająca głowę Holofernesowi to obraz Artemisii Gentileschi z około 1620 roku, na którym Judyta i jej służąca przytrzymują asyryjskiego wodza Holofernesa na łóżku, a Judyta wcina się mieczem w jego szyję; należy do Galerii Uffizi we Florencji.

Co przedstawia Judyta odcinająca głowę Holofernesowi?

Judyta i jej służąca przytrzymują Holofernesa, podczas gdy Judyta używa miecza. Gentileschi przedstawia biblijny czyn jako trudne fizyczne zmaganie.

W Księdze Judyty bohaterka wchodzi do obozu wrogiego wodza, aby ocalić swój oblężony lud. Obraz pokazuje gwałtowny punkt zwrotny tej historii.

Dlaczego Artemisia namalowała Judytę tak brutalnie?

Podwinięte rękawy i wyprostowane ramiona Judyty uwidaczniają wysiłek. Jej ciało angażuje się w działanie, zamiast pozostawać z boku.

Służąca także używa obu rąk, by powstrzymać Holofernesa. Gentileschi daje jej aktywną rolę w ciasno splecionej grupie.

Najczęściej podawana odpowiedź zaczyna się w Rzymie. W 1611 roku malarz Agostino Tassi, współpracownik jej ojca, zgwałcił Artemisię. Podczas siedmiomiesięcznego procesu, który nastąpił, poddano ją torturom; Tassiego uznano za winnego i skazano na ciężkie roboty lub wygnanie z Rzymu, ale kary nigdy nie wykonano. National Gallery w Londynie zauważa, że brutalną, cielesną przemoc jej obrazów z Judytą często odczytywano jako zemstę Artemisii wyrażoną farbą, ostrzega jednak, że proces czasem przesłaniał rozmowę o jej sztuce. Galeria Uffizi dodaje malarski kontekst: Artemisia ukończyła to płótno w Rzymie, gdzie znów mogła oglądać dzieła Caravaggia. (National Gallery, London)

Jak Artemisia Gentileschi skomponowała tę scenę?

Biała pościel chwyta światło pod ciałami. Krew na jasnym materiale pokazuje przemoc otwarcie, zamiast jedynie ją sugerować.

Ciemne tło usuwa większość szczegółów otoczenia. Światło i nakładające się kończyny skupiają uwagę na trzech osobach i ich wspólnym zmaganiu.

Co się stało, gdy obraz dotarł do Florencji?

Ta wersja, namalowana około 1620 roku, należy do Uffizi. Jest odrębna od drugiego ujęcia tematu autorstwa Gentileschi, przechowywanego w Neapolu.

Florencja nie była na to gotowa. Według Galerii Uffizi wynagrodzenie uzgodniono z wielkim księciem Kosmą II Medyceuszem, który zmarł w 1621 roku, krótko po ukończeniu płótna. Artemisia otrzymała pieniądze tylko z wielkim trudem i dzięki pomocy swojego przyjaciela Galileusza. Gdy obraz dotarł na miejsce, jego surowy naturalizm wywołał silne reakcje i odmówiono mu zaszczytu wystawienia w Galerii. Dziś mimo wszystko wisi w Uffizi, w sali zwanej „Caravaggio i Artemisia”. (Galeria Uffizi)

Spójrz ponownie na połączony wysiłek kobiet. Gentileschi uwidacznia determinację bohaterki poprzez ciężar i opór ciał.

Szczegóły w skrócie

  1. Dwie kobiety przygniatają wrogiego wodza. Miecz już wszedł.
  2. Podwinięte rękawy. Na jej bransolecie niektórzy widzą Artemidę, od której malarka ma imię.
  3. Jej służąca Abra go przytrzymuje. Nikt tu nie stoi z boku.
  4. Krew tryska tak daleko, że plami pierś samej Judyty.
  5. Ostre światło, czarny pokój. Nie ma gdzie patrzeć, tylko na nich.
  6. Florencja była w szoku. Wielki książę zmarł, nie płacąc; pieniądze załatwił jej Galileusz.

Źródła i dalsza lektura

Poznaj kolejny obraz

Przeglądaj wszystkie historie obrazów · Najczęściej zadawane pytania