கோபுரப் படிக்கட்டில் சந்திப்பு

இன்னும் ஆழமாக: ஹெல்லெலில், ஹில்டெபிராண்ட் கதை எப்படி முடிகிறது, பிறகு என்ன ஆனது, அதன் பொருள் என்ன

கலைப்படைப்பு விவரம்

• தலைப்பு: கோபுரப் படிக்கட்டில் சந்திப்பு
• கலைஞர்: ஃபிரெடெரிக் வில்லியம் பர்டன்
• காலம்: 1864
• ஊடகம்: காகிதத்தில் நீர்வண்ணம் மற்றும் குவாஷ்
• அளவு: 95.5 x 60.8 cm
• சேகரிப்பு: அயர்லாந்து தேசியக் கலைக்கூடம்

ஹெல்லெலில், ஹில்டெபிராண்ட் கதை எப்படி முடிகிறது? பர்டன் வரையாத துயரம்

ஒரு படிக்கட்டில் கடந்து செல்லும்போது, சங்கிலிக் கவசம் அணிந்த ஒருவன் தன் காதலியின் கையைத் தன்னருகே இழுத்து, அவள் ஆடைக்கையை முத்தமிடுகிறான். இது ஒரு இனிய காதல் காட்சியாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் ஓவியம் காட்டாத ஒரு தொடர்ச்சி இந்தக் கதைக்கு உண்டு. பர்டன் இந்தக் கருப்பொருளை ஓர் இடைக்கால டேனிஷ் நாட்டுப்புறப் பாடலிலிருந்து எடுத்தார்: ஹெல்லெலில் என்ற இளம்பெண்ணுக்கும் அவளது காவலன் ஹில்டெபிராண்டுக்கும் இடையிலான காதல் அது.

அவர்களின் காதலுக்கு ஒரு தீர்க்கமான தடை இருந்தது: ஹெல்லெலிலின் தந்தை. அந்தப் பாடலில், அவர் இந்த உறவை எதிர்த்து, ஹில்டெபிராண்ட் மீது தாக்குதல் நடத்த ஆணையிடுகிறார்; அந்த வன்முறை காதலனின் மரணத்தில் முடிகிறது. இந்த முடிவை அறிந்த கணத்திலேயே, ஓவியத்தின் இனிமை முற்றிலும் வேறொரு பொருளைத் தரத் தொடங்குகிறது.

பர்டன் அந்த வன்முறைக் காட்சியைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. அவர்களின் கடைசிச் சந்திப்பாகத் தோன்றக்கூடிய ஓர் அணைப்பை வரைந்தார். ஹெல்லெலில் முகத்தைத் திருப்பிக்கொள்கிறாள்; அவள் உடல் ஏற்கெனவே படிக்கட்டில் மேலே நகரத் தொடங்கிவிட்டது; ஆனாலும் அவள் கை அவனிடமே இருக்கிறது. ஹில்டெபிராண்ட் முத்தமிடுவது அவள் உதடுகளை அல்ல, ஆடைக்கையை. முடிவை மனதில் வைத்து மீண்டும் பாருங்கள்: அந்தச் சிறு தொடுதல் ஒரு பிரியாவிடைச் சடங்காகத் தோன்றத் தொடங்குகிறது.

சங்கிலிக் கவசமும் சிவப்பு மேலங்கியும் அவனைப் போர்க்கள உலகைச் சேர்ந்தவனாகக் காட்டுகின்றன. ஆனாலும் இங்கே அவன் தருவது இந்த அடக்கமான சைகை மட்டுமே. குறுகிய கல் படிக்கட்டு, இருவரும் தொட்டுக்கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்களை நெருக்கமாகக் கொண்டுவருகிறது; ஆனால் சேர்ந்திருக்க இடமே தராமல் விடுகிறது. முடிவை ஒருபோதும் சொல்லாமலேயே அதை உணரச் செய்கிறது இந்த ஓவியம்; அதுதான் அதன் அமைதியான திறமை.

ஆதாரங்கள்: onlinecollection.nationalgallery.ie · en.wikipedia.org

பிறகு என்ன ஆனது: அயர்லாந்தின் மிகப் பிடித்த ஓவியம், மிக அரிதாகவே காணக் கிடைப்பதும் கூட

1864இல் வரையப்பட்ட இந்த நீர்வண்ண ஓவியம் இன்று அயர்லாந்து தேசியக் கலைக்கூடத்துக்குச் சொந்தமானது; அயர்லாந்தின் மிகப் பிடித்த ஓவியம் என்றும் இது அழைக்கப்பட்டுள்ளது. நிறைவேறாத ஒரு காதலின் சித்திரம், ஒரு தேசத்தின் செல்ல ஓவியமானது.

ஆனாலும் இதைப் பார்ப்பது எளிதல்ல. வழக்கமாக இது ஓர் இருண்ட அலமாரியில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அது வாரத்துக்கு இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமே திறக்கப்படுகிறது. பிரிக்கப்பட்ட காதலர்கள் கதையில் மட்டுமல்ல, அருங்காட்சியகத்திலும் அரிதாகவே தங்களைக் காட்டுகிறார்கள்.

அலமாரி திறந்திருக்கும் நேரத்தில் உங்களுக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்தால், முதலில் ஹெல்லெலிலின் நீல ஆடைக்கையைத் தேடுங்கள். அவர்கள் உடல்களுக்கு இடையே குறுக்காகச் செல்லும் அது, இருவரையும் இணைக்கிறது; அதே நேரத்தில் அவர்கள் உடல்கள் வெவ்வேறு திசைகளில் திரும்புவதையும் காட்டுகிறது. பிறகு ஹில்டெபிராண்டின் சங்கிலிக் கவசத்தின் நுண்ணிய வளையங்களை, துணியின் மென்மையுடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். காகிதத்தில் தீட்டப்பட்ட நீர்வண்ணமும் குவாஷும் துணி, கல், தோல், உலோகம் ஆகியவற்றை எவ்வளவு நுட்பமாக வேறுபடுத்துகின்றன என்பது உங்களை வியக்க வைக்கக்கூடும்.

ஆதாரங்கள்: onlinecollection.nationalgallery.ie

சுருக்கமாக: ஆடைக்கையில் ஒரு முத்தம் தாங்கியிருப்பது என்ன

ஹெல்லெலில், ஹில்டெபிராண்ட் காதல், அவள் தந்தை ஆணையிட்ட தாக்குதலிலும் காதலனின் மரணத்திலும் முடிகிறது. ஆனால் அந்த முடிவில் எதையுமே பர்டன் வரையவில்லை. உதடுகளுக்குப் பதிலாக ஆடைக்கையில் ஒரு முத்தத்தையும், விலகிச் செல்லும் ஓர் உடல் பின்னால் விட்டுச்செல்லும் ஒரு கையையும் அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். கதை எப்படி முடிகிறது என்று அறிந்த நமக்கு, அந்த அமைதி இன்னும் அதிகமாக வலிக்கிறது.

இனிய காதல் காட்சியாக இது அழகானது; ஒரு துயரத்தின் முன்னுரையாக இன்னும் நெகிழ்ச்சியானது. இரண்டு பார்வைகளையும் ஒரே ஓவியத்தில் தாங்கியிருப்பதுதான், இது இவ்வளவு நேசிக்கப்படுவதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.