Everyday A Painting

โหมดเรื่องเล่า

วันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1808

Francisco de Goya · 1814 · สีน้ำมันบนผ้าใบ · 268 x 347 cm · พิพิธภัณฑ์ปราโด

ชายเสื้อขาวยกแขนหน้าหมู่ทหารยิงเป้า โกยาทำให้เขาสว่างที่สุดในฉากความกลัวและความตายที่ใกล้เข้ามา

ภาพวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1808 ผลงานของฟรันซิสโก เด โกยา: ยามค่ำคืนใต้เนินเขามืด แถวทหารที่เห็นจากด้านหลังเล็งปืนไรเฟิลไปยังชายเสื้อเชิ้ตขาวที่ชูแขนขึ้นสุดตัวในแสงตะเกียงที่วางบนพื้น ศพนอนอยู่ที่เท้าของเขา และนักโทษคนอื่น ๆ ข้างหลังเอามือปิดหน้า
วันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1808, Francisco de Goya, 1814. Wikimedia Commons · Francisco de Goya · วันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1808 · 1814 · Museo Nacional del Prado · สาธารณสมบัติ
  1. ตะเกียงดวงเดียว ส่องเหยื่อ ไม่เคยส่องฆาตกร
  2. ชูแขนขึ้น กำลังจะถูกยิง บางคนเห็นแผลบนฝ่ามือเขา เหมือนพระคริสต์
  3. ทหารไม่มีหน้า มีแต่แถวปืนยาวเหยียด
  4. ที่เท้าเขา คือคนที่ถูกยิงไปแล้ว
  5. ข้างหลังเขา คือคิวถัดไป บางคนปิดหน้า
  6. โกยาขอวาดภาพนี้เอง ช่วงสงครามกลางเมืองสเปน ภาพนี้รอดจากอุบัติเหตุรถบรรทุก

วันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1808 เป็นภาพวาดปี 1814 ของฟรันซิสโก เด โกยา แสดงหมู่ยิงเป้าฝรั่งเศสยิงนักโทษหลังการลุกฮือในมาดริดเมื่อเดือนพฤษภาคม 1808 โดยมีชายสวมเสื้อเชิ้ตขาวชูแขนขึ้นในแสงตะเกียงเป็นจุดศูนย์กลาง ปัจจุบันเป็นของ Museo Nacional del Prado ในกรุงมาดริด

ภาพวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1808 แสดงอะไร

ชายเสื้อขาวยกแขนหน้าหมู่ทหารยิงเป้า โกยาทำให้เขาสว่างที่สุดในฉากความกลัวและความตายที่ใกล้เข้ามา

ชื่อหมายถึงการประหารหลังการลุกฮือมาดริดเดือนพฤษภาคม 1808 โกยาวาดปี 1814 ย้อนมองความรุนแรงใต้การยึดครองฝรั่งเศส

ทำไมโกยาจึงให้แสงส่องเฉพาะเหยื่อ

ตะเกียงอยู่บนพื้นระหว่างสองกลุ่ม มันส่องใบหน้าผู้ต้องตายแต่เก็บตัวตนทหารไว้ในเงา

แขนเปิดของชายกลางภาพตัดกับแถวปืนปิด ท่าทางอาจชวนถึงผู้พลีชีพ ขณะยังเป็นการเคลื่อนไหวของคนหวาดกลัว

แสงเดียวในภาพมาจากตะเกียงบนพื้น ดังที่คริสทีน แซปเพลลา นักประวัติศาสตร์ศิลปะชี้ให้เห็น Fundación Goya en Aragón ระบุว่าแสงจ้ารูปทรงลูกบาศก์ของตะเกียงขับเน้นความโหดร้ายและเลือดบนพื้น แสงนี้ยังเปิดให้นักโทษประหารแต่ละคนแสดงปฏิกิริยาของตนเอง: มูลนิธิอ่านความโกรธแค้นในกำปั้นที่กำแน่น ความทุกข์ทรมานในชายเสื้อขาว การวิงวอนในแขนที่ไขว้กัน และความสำนึกเสียใจในมือที่ยกขึ้นปิดปาก ส่วนทหารกลับไม่มีใบหน้า และลองดูมือขวาของชายคนนั้น: แซปเพลลาเห็นรอยแผลศักดิ์สิทธิ์ของพระคริสต์อยู่ที่นั่น (Smarthistory)

โกยาจัดองค์ประกอบฉากประหารนี้อย่างไร

ทหารหันหลังให้เรา ท่าซ้ำและอาวุธทำให้พวกเขาดูทำงานเป็นกำลังเดียว

ศพอยู่ด้านหน้า นักโทษอื่นรอด้านหลัง โกยารวมผลที่เกิดแล้ว การลงมือใกล้เกิด และความกลัวสิ่งต่อไปไว้ในฉากเดียว

เกิดอะไรขึ้นกับภาพวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1808 หลังจากโกยาวาดเสร็จ

เนินมืดกับเมืองไกลแทบไม่ให้สายตาพัก แสงดึงเรากลับหาคนที่เผชิญปืน

โกยาขอรับงานนี้เอง ในจดหมายลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 1814 ถึงสภาผู้สำเร็จราชการ เขาเสนอจะทำให้วีรกรรมที่โดดเด่นและกล้าหาญที่สุดของการลุกฮือเป็นอมตะ แต่สิ่งที่เขาส่งมอบไม่ใช่ฉากแห่งชัยชนะ และ Fundación Goya en Aragón ระบุว่าผู้มีอำนาจฝ่ายสมบูรณาญาสิทธิ์ชุดใหม่ไม่ได้ต้อนรับทั้งภาพนี้และภาพคู่กันคือ วันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1808 ด้วยดี พอถึงปี 1834 ภาพทั้งสองก็อยู่ในห้องเก็บของปราโด และได้จัดแสดงในปี 1868 หลังพิพิธภัณฑ์ถูกโอนเป็นของรัฐ ในปี 1937 ระหว่างทางไปบาเลนเซียในช่วงสงครามกลางเมือง ผ้าใบผืนนี้เสียหายที่ส่วนล่างด้านซ้าย ทั้งมาเนและปีกัสโซต่างได้แรงบันดาลใจจากภาพนี้ (Fundación Goya en Aragón)

มองหน้าอีกครั้ง เหตุการณ์ประวัติศาสตร์มีพลังผ่านความกลัวที่เห็นได้และเฉพาะตัวของมนุษย์คนหนึ่ง

รายละเอียดโดยสรุป

  1. ตะเกียงดวงเดียว ส่องเหยื่อ ไม่เคยส่องฆาตกร
  2. ชูแขนขึ้น กำลังจะถูกยิง บางคนเห็นแผลบนฝ่ามือเขา เหมือนพระคริสต์
  3. ทหารไม่มีหน้า มีแต่แถวปืนยาวเหยียด
  4. ที่เท้าเขา คือคนที่ถูกยิงไปแล้ว
  5. ข้างหลังเขา คือคิวถัดไป บางคนปิดหน้า
  6. โกยาขอวาดภาพนี้เอง ช่วงสงครามกลางเมืองสเปน ภาพนี้รอดจากอุบัติเหตุรถบรรทุก

แหล่งข้อมูลและอ่านเพิ่มเติม

สำรวจภาพวาดอีกภาพ

เรียกดูเรื่องราวของภาพวาดทั้งหมด · คำถามที่พบบ่อย