Tryb opowieści
Ostatni dzień Pompejów
Popiół spada, a posągi walą się, gdy rodziny próbują uciec. Bryullov pokazuje zniszczenie Pompejów poprzez decyzje ludzi walczących o przetrwanie.
- Pompeje wpada w panikę pod czerwonym niebem.
- Rodzina trzyma się razem w lewym dolnym rogu.
- Upadła kobieta leży obok rozrzuconej biżuterii.
- Błyskawica oświetla posągi spadające z dachu.
- Wezuwiusz zmienia cały horyzont na czerwony.
- Mężczyzna w bieli niesie przez tłum święte naczynia.
- W czasie upadku rodziny wciąż sięgają po siebie.
Ostatni dzień Pompejów to obraz Karla Bryullova z 1833 roku przedstawiający mieszkańców Pompejów uciekających podczas erupcji Wezuwiusza w 79 roku n.e., gdy wokół nich walą się budynki i posągi; wisi w Państwowym Muzeum Rosyjskim w Petersburgu.
Briulłow przedstawia wybuch Wezuwiusza w 79 roku n.e. Namalowane w 1833 roku dzieło odtwarza w wyobraźni starożytną katastrofę, a nie wydarzenie, którego artysta był świadkiem.
Sześć i pół metra płótna poświęcone jednej katastrofie, a Bryullov wykorzystuje je na twarze, a nie na wulkan.
Co pokazuje obraz
Niebo jest pierwszą rzeczą, którą rejestrujesz: Wezuwiusz zabarwił cały horyzont na czerwono, a błyskawice podkreślają dachy. Miasto jest już stracone.
Następnie obraz zawęża się do ludzi. Bryullov maluje panikę jako zbiór małych, konkretnych decyzji — kto jest niesiony, kto wlekiony, kto zatrzymał się.
Ludzie wewnątrz zawalenia
Rodzina trzyma się razem w lewym dolnym rogu. Nieopodal leży kobieta, upadła, z biżuterią rozsypaną po kamieniach, już poza ratunkiem.
Mężczyzna w bieli niesie święte naczynia przez tłum. Inni po prostu sięgają po siebie nawzajem, co jest prawdziwym tematem obrazu.
Katastrofa na operową skalę
Posągi przewracają się z dachu na tle płonącego nieba, a architektura rozpada się w tej samej ramie, co ciała. Bryullov inscenizuje ruinę jak teatr, a potem odmawia uczynienia jej odległą.
Obraz był studiowany na miejscu: odwiedzał wykopaliska w Pompejach i pracował na podstawie tego, co faktycznie wydobyto z popiołu.
Dlaczego nadal robi wrażenie
Czerwone światło spłaszcza wszystkich w tej samej sytuacji kryzysowej. Ranga, piękno i siła przestają mieć znaczenie, a obraz staje się o tym, kto sięga po kogo.
Dlaczego Ostatni dzień Pompejów ma znaczenie
Płótno Bryullova przyniosło mu sławę w całej Europie i stało się punktem odniesienia rosyjskiego romantyzmu, łącząc kompozycję neoklasyczną z pełnym romantycznym dramatem.
Należy do Państwowego Muzeum Rosyjskiego w Sankt Petersburgu.
Sześć metrów katastrofy, a ona wciąż wraca do rąk, które się trzymają.
Szczegóły w skrócie
Źródła i dalsza lektura
- Ostatni dzień Pompejów — State Russian Museum
- Biografia artysty: Karl Bryullov (Wikipedia, po angielsku)
- Ostatni dzień Pompejów (Wikipedia, po angielsku)
Przeglądaj wszystkie historie obrazów · Najczęściej zadawane pytania